Historia

HISTORIA SM ZACISZE

Spółdzielnia Mieszkaniowa „Zacisze” w Oleśnicy powstała ponad pół wieku temu. Swą działalność Spółdzielnia rozpoczęła w 1961 roku. Jej bazą były 3 bloki odkupione od Rady Narodowej.  Pierwszym Prezesem był Piotr Sebastian (1961-1964).

Sześciokrotny przyrost ludności Oleśnicy oraz regulacje prawne z 1965 roku sprawiły, że Spółdzielnia rozpoczęła budowę domów własnych. W latach 1966-67 powstało pierwsze osiedle spółdzielcze dla 280 rodzin (ul. ks. Fr. Sudoła 19-26 i ul. Prosta 2-7). Fakty dokonane nobilitowały w środowisku Spółdzielnię i prezesa Józefa Muraczewskiego (1965-1969).

Dynamiczny rozwój przemysłu i przyrost ludności w latach 70-tych generował procesy urbanizacyjne. Spółdzielnia rosła w siłę. Lata 1970-73 to narodziny Zielonego Osiedla i 567 spółdzielczych mieszkań w rejonie ulic Żeromskiego, Mickiewicza, 3 Maja i Kilińskiego. Spółdzielnia przybrała nazwę „Zacisze”, stała się kooperatywą lokatorsko-własnościową, powołała jako swoją agendę  Zakład Budowlano-Remontowy i ośrodek społeczno-wychowawczy „Korelat”. Część mocy przerobowych przeniesiono deglomeracyjnie do Bierutowa.

Łącznie dorobek „Zacisza” w czasie, kiedy prezesował Józef Menzel wynosił 16 budynków (14 Oleśnica, 2 Bierutów), w nich 646 mieszkań o powierzchni użytkowej 35 539 m2.

Lata 1974-79 były okresem niebywale nasilonej działalności inwestycyjno – budowlanej „Zacisza”. Obowiązująca w kraju technologia wielkiej płyty ułatwiała „produkcję” domów, choć później wymusiło to kosztowne programy naprawcze. Dużym wyzwaniem dla „Zacisza” i prezesa Janusza Ludowicza stała się budowa największego, bo dla 198 rodzin, wieżowca w mieście przy ulicy Pl. Zwycięstwa 1 oraz ukończenie mniejszego, liczącego 110 mieszkań wysokościowca przy ulicy Klonowej 12. Plac Zwycięstwa i spółdzielcze osiedle Klonowa bardzo szybko stały się wizytówkami Oleśnicy. Dorobek spółdzielni w latach 1974-79 to 833 mieszkań o łącznej powierzchni użytkowej    46 845m2.

Zarząd i prezes Bolesław Dopierała kontynuowali dzieło poprzednika. Wieżowce przy Klonowej to spółdzielcze mieszkania dla 221 rodzin. Wschodni kierunek budowlanej ofensywy „Zacisza” zaowocował zbudowanym w latach 1981-86 osiedlem Serbinów. Zaostrzenie przepisów w zakresie wymogów termicznych wymusiło kosztowne termorenowacje i opracowanie technologii kasetonowej. W latach 1985-88 w tej technologii zbudowano 5 domów z 260 mieszkaniami.

Dorobek Zacisza z lat 1979-88 to 1304 mieszkań spółdzielczych w Oleśnicy oraz 231 mieszkań w Bierutowie o łącznej powierzchni użytkowej 118 786 m2!

Zmiana ustroju państwowego po 1989 roku zobowiązywała Spółdzielnię i prezesa Eugeniusza Duszyńskiego do podjęcia zadań adaptacyjnych. Krytyczna ocena wielkopłytowej „produkcji” domów dała preferencje technologii kasetonowej. W efekcie w roku 1990-91 „Zacisze”, niejako z rozpędu, zbudowało w technologii wielkiej płyty 24 mieszkania – i aż 175 mieszkań z użyciem kasetonów. Sztandarowym przykładem hybrydy łączącej technologię wielkopłytową z przywróconym do łask budownictwem tradycyjnym stał się piękny zespół budynków przy ulicy Szkolna-Okrężna.

Technologia tradycyjna znalazła też uznanie w oczach prezesa Włodzimierza Obiegło, pod rządami którego cztery budynki [z sześciu] zbudowano w tej technologii.

Od wczesnych lat 90-tych nowy Zarząd i Prezes musieli stawić czoła surowym prawom ekonomii. System inwestycji bezkredytowych wywołał regres w budownictwie spółdzielczym. W tej sytuacji przyjęto do realizacji program szeroko rozumianej modernizacji zasobów oraz rozpoczęto prace wdrożeniowe programu restrukturyzacji Spółdzielni. Rachunek ekonomiczny nakazał likwidację ZBR-u, sprywatyzowanie, za zgodą stron, Zespołu Konserwatorów, ograniczenie do niezbędnego minimum liczby zatrudnionych.

Dziś „Zacisze” zarządza 3976 mieszkaniami, w tym 291 w Bierutowie. W 71 budynkach mieszkalnych spółdzielni mieszka ok. 8 500 osób, w tym w Bierutowie w 8 budynkach ok. 550 osób. Powierzchnia użytkowa mieszkań w naszych zasobach to ponad 200 tys. m2. Posiadane lokale użytkowe generują zysk, który obniża koszty eksploatacji oraz zasila fundusz remontowy.
Spółdzielnia od lat dba o należyty stan techniczny budynków i w miarę możliwości je modernizuje. Rozpoczęło się to od pierwszych ociepleń jeszcze w latach 80. Później modernizowana była instalacja c.o. (węzły cieplne, automatyka cieplna i pogodowa, wymieniane odcinki sieci ciepłowniczej, kotłownie w Bierutowie, wewnętrzna instalacja w budynkach). Kolejnym etapem była kontynuacja dociepleń budynków, ocieplenie stropodachów, ale również przeprowadzona w całych zasobach wymian pokryć dachowych dachów płaskich. Przez ostatnie lata udało się nam wyremontować nawierzchnie większości chodników osiedlowych, wymienić na nowe drzwi do klatek schodowych oraz okna na klatkach schodowych, a w większości budynków również okienka piwniczne. Jesteśmy w trakcie modernizacji domofonów, zbiorcza instalacja antenowa jest przystosowana do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej. W mieszkaniach zamontowane są podzielniki ciepła i wodomierze z możliwością odczytu radiowego. Na bieżąco jest kontrolowany stan techniczny instalacji gazowej. Stan instalacji wodnej i kanalizacyjnej w naszych zasobach jest dobry. W najstarszych budynkach wymieniamy fragmenty rur wodociągowych, które mogłyby grozić awarią, oraz fragmenty pionów kanalizacyjnych. Rozpoczęliśmy duży program modernizacji WLZ – wewnętrznych linii zasilających w energię elektryczną w budynku. Modernizacja obejmuje dostosowanie do obecnie obowiązujących przepisów i rozwiązań technicznych elementów instalacji elektrycznej na odcinku od przyłącza energetycznego budynku do tablicy bezpiecznikowej w mieszkaniach. Od roku 2016 w Spółdzielni trwa likwidacja gazowych przepływowych podgrzewaczy wody w mieszkaniach i zastępowanie ich zbiorczą instalacją ciepłej wody użytkowej.